In The Man Who Fell To Earth speelt starman David Bowie de buitenaardse rol waarvoor hij was geboren. Op zoek naar water voor een uitdrogende planeet lijdt een alien schipbreuk op aarde. Om zijn terugkeer te bekostigen zet deze met zijn geavanceerde kennis een technologisch zakenimperium op. Bedrog en verleiding liggen op de loer.
Om dit gegeven bouwt Roeg een complexe stapeling van allegorieën voor vertrouwen, eenzaamheid, lust en hoop. Na 50 jaar is de film nog even ongrijpbaar, mysterieus, filosofisch, adembenemend en veelzeggend.
Regisseur Nicolas Roeg
Nicolas Roeg stond vóór The Man Who Fell to Earth al bekend om zijn eigenzinnige, visueel en inhoudelijkuitgesproken films (Performance, 1971) (Don’t Look Now, 1973). Zijn stijl werd gekenmerkt door durf: onconventioneel camerawerk, revolutionaire montage, en het mengen van “banale” realiteit met metafysische of poëtische beelden — iets wat The Man Who Fell to Earth ook kenmerkt. Die eigenzinnigheid leidde ertoe dat Roeg vaak botste met filmstudio’s en censuur, zeker als het ging om expliciete scènes of verhoudingen tussen kunst en commercie. In de VS werd 20 minuten uit de film geknipt, uiteraard brengen wij de director’s cut.
David Bowie als hoofdrolspeler
Bowie werd gecast vanwege zijn bijzondere uitstraling: zijn afgemeten, ietwat ongrijpbare energie. Volgens Roeg paste die uitstraling bij de rol van een buitenaards wezen dat niet goed thuis is op onze aarde.
