In april presenteert Luxor drie Nederlandse nouvelle vague films!
De Franse nouvelle vague heeft internationaal grote invloed gehad. Ook hier werden jonge filmmakers erdoor aangestoken. In 1966 werd de Nederlandse filmwereld opgeschud door drie van energie bruisende debuutfilms in nouvelle vague-stijl.
De minder gelukkige terugkeer van Joszef Katús naar het land van Rembrandt – Wim Verstappen en Pim de la Parra
Naast de artistieke waarde heeft de eersteling van het duo Verstappen/De la Parra ook vooral cultuur-historische betekenis. Doordat het grootste deel van de speelduur op straat wordt doorgebracht en bij nationale gebeurtenissen, wordt een mooi beeld geschetst van het Nederland van 1966.
De vernederlandste Hongaar Joszef Katús keert na maanden afwezigheid op 29 april 1966 (zijn verjaardag) vanuit Parijs terug naar Amsterdam. Tijdens zijn afwezigheid is er veel veranderd in de hoofdstad. Provo zorgde voor rumoer met demonstraties, milieubewuste acties en anarchistische blaadjes, studenten begonnen inspraak te eisen en het haar groeide langer, en Wim Verstappen en Pim de la Parra, net van de Filmacademie, gaven de opstandigheid vorm in hun eerste lange speelfilm, die Katús in een losse, documentaire stijl volgt. We zien hem zwervend op straat tegen de achtergrond van vier nationale gebeurtenissen – Koninginnedag, Dag van de Arbeid, dodenherdenking en Bevrijdingsdag – terwijl hij gevolgd en geobserveerd wordt door een stille agent van de Binnenlandse Veiligheidsdienst.
De minder gelukkige terugkeer van Joszef Katús naar het land van Rembrandt – in nouvelle vague-stijl, met uit de hand gedraaide, op straat gemaakte opnamen en geïmproviseerd acteren – werd onthaald als het ‘nieuwe begin’ van de Nederlandse cinema; niemand minder dan Jean-Luc Godard was vol lof. De film kostte 7.000 gulden.
Rollen waren er voor o.a. Rudolf Lucieer, Shireen Strooker, Roelof Kiers, Nouchka van Brakel. Het camerawerk
is van Jan de Bont, Frans Bromet en Wim van der Linden.
