Le Clair de terre (1970) vertelt een verhaal vol weemoed en verscheurdheid. Geboren in Tunesië,
waar hij woonde tot de dood van zijn moeder, woont Pierre nu bij zijn vader in de Marais.
Plotseling gegrepen door een innerlijke noodzaak om Parijs te verlaten, vertrekt hij naar Tunis,
waar een voormalige lerares hem terug in de voetsporen van zijn verleden zet.
Filmcriticus Jean-Louis Bory schreef: ‘Korte blikken, shots bijna zo kort als een flits. Klik. Het
vastleggen in de lucht van iets dat sterft zodra het geboren is. Door de snelheid van het geïmpro-
viseerde shot streeft Gilles naar een afwijzing van kunstmatigheid, een spontaniteit in de beken-
tenis, die de authenticiteit ervan garandeert. Dit is de ware waarde van fotografie, en het is geen
toeval dat Gilles een belang hecht, dat niet louter sentimenteel is, aan familiealbums, souvenir-
portretten en vergeelde ansichtkaarten. Dankzij film ontsnapt het vluchtige aan de tijd, ontsnapt
het vergeetbare aan de vergetelheid.’
