Zondag 26 april vertoont Luxor Godfrey Reggio’s beroemde Koyaanisqatsi en het vervolg daarop: Powaqqatsi.
Koyaanisqatsi veroverde in 1982 de wereld met zijn haast hypnotiserende beeldenstroom en niet te vergeten de klassieke geworden muziek die Philip Glass voor de film componeerde.
In de taal van de Hopi-indianen staat ‘koyaanisqatsi’ voor ‘leven in gekte, leven in onrust, leven in onbalans, leven in desintegratie, een manier van leven die vraagt om een andere manier van leven’.
Zes jaar na Koyaanisqatsi kwam het vervolg, getiteld Powaqqatsi.
Beide films geven de relatie tussen mens, natuur en technologie weer.
Toonde Koyaanisqatsi de disbalans tussen natuur en de moderne maatschappij van Noord-Amerika, Powaqqatsi (in de taal van de Hopi ‘parasitaire levenswijze’ of ‘leven in transitie’) richt zich op mensen in ontwikkelingslanden met beelden uit Zuid-Amerika, Afrika en Azië, en is een lofzang op de menselijke inspanningen – het vakmanschap, de spirituele verering, de arbeid en de creativiteit die een bepaalde cultuur kenmerken. Het is tevens een lofzang op zeldzaamheden – de delicate schoonheid in de ogen van een Indiaas kind, de rijkdom van een wandtapijt geweven in Kathmandu – en tegelijkertijd een observatie van hoe deze samenlevingen zich bewegen op een universeel ritme.
