In Au pan coupé (1967) ontvouwt zich een gedwarsboomde liefdesgeschiedenis
tussen twee adolescenten. Jeanne herinnert zich en herbeleeft haar liefde voor Jean, een jonge
rebel, een drop-out, gevangengezet op vijftienjarige leeftijd zonder delinquent te zijn. Hij heeft
geen toekomstperspectief en verlaat haar omdat hij haar niets te bieden heeft, zoals hij zelf niet
wil accepteren wat de maatschappij hem biedt.’ Jeanne begrijpt het niet. ‘Ik hou van je!’
Voor Gilles was Au Pan Coupé ‘de droomfilm, geschreven en geregisseerd tegen alle conventies
in’. Het verleden is geschilderd in kleur, het heden, van waaruit de melancholieke Jeanne vol pijn
terugkijkt op een grote, voorbije liefde, in zwart-wit.
Actrice Macha Méril, die kort daarvoor de hoofdrol had gespeeld in Godards Une femme mariée,
had, gefascineerd door Guy Gilles’ project, de film geproduceerd. Haar tegenspeler, Patrick
Jouané, bleek een openbaring.
Marguerite Duras schreef: ‘Guy Gilles’ Au Pan Coupé is een film over liefde. Liefde die is verbro-
ken door afscheid, door de dood. Die wordt ervaren door de obsessieve ontcijfering van het
verleden. Dit verleden was kort; het is nu ondoorzichtig en onuitputtelijk als een misdaad. Hier
wordt liefde eindelijk niet getoond door de omhelzing in het hotelbed. Hier wordt zij opgeroe-
pen, door een gezicht – een vrouwengezicht vijftig keer herhaald, waarbij alleen een schaduw
verandert, een blik, een trilling– is ronduit bewonderenswaardig. Nee, zoiets was nog nooit
eerder in de filmgeschiedenis gedaan.’
